vrouwen die schrijven

De wereld zit vol excuustruzen, ook in de literatuur zijn ze niet zeldzamer dan huismussen.
Toen ik een paar jaar geleden met mijn essaybundel Het wonder werkt’ op de shortlist van de AKOprijs stond, vond Arjan Peeters van de Volkskrant mij onmiddellijk een excuustruus. Zijn aandacht ging duidelijk niet uit naar mijn boek, maar naar mijn sekse.
Ik zal hier eerlijk toegeven, vrouwen die schrijven, doen dat ook met hun borsten.
En omdat het eenvoudiger schrijven is wanneer het verstand zich nabij het schrijfgerei bevindt, dien ik als oprechte excuustruus toe te geven dat ons excuusverstand ook in onze boobies zit, en zoals iedereen wel weet, kun je zonder verstand geen enkel boek volschrijven, nietwaar?
Jazeker, je moet je verstand gebruiken als je schrijft en des te makkelijker is dat wanneer het verstand zich nabij het schrijfgerei bevindt, en daarom heeft het verstand dus ook haar domicilie gekozen in de vrouwenborst.
En daarbij komt, natuurlijk alleen vanwege het superiere vertoon van al dat intellect, dat blote borsten ook keer op keer worden getoond in  Playboy en Penthouse.
Playboy is een ware excuustruzenparade, pagina na pagina.
Dat exhibitionistische vertoon is daar ook alleen maar ingezet door charmante mannelijke helpers om het superieure intellect van de vrouw de plaats te gunnen die haar gezien haar formidabele tietdenkvermogens toekomt, wat denkt u anders…?
Dus, alle vrouwen onder u die een schrijfcarrière ambieeren: aai uw  borsten elke dag vriendelijk, streel gelijktijdig uw verstand aldaar en wellicht dat er dan een subliem romanidee in u opwelt. Ja, ja, ja. Ik geloof erin met beide borsten.
Ik weet namelijk uit eigen excuus-truus-tiet-werkervaring dat het volkomen waar is.
Daarnaast, lieve toekomstige  schrijfsters, weest  alstublieft niet te beschroomd om wanneer u na het uiteindelijke schrijven van uw meesterwerk de AKOliteratuurprijs, de Librisprijs, of de Belgische Gouden Uil, of alledrie bovenop elkaar wint, en ze uitgereikt krijgt voor uw magnificente geschreven kunstwerk, om op dat moment suprême eerlijk toe te geven dat u die prijzen dankt aan uw twee eigenste borstjes, die u allebei ook even lief en heilig zijn.
‘Holy tits, so to say…’.
Niet te verwarren met holy shit, maar dat terzijde….
Nog mooier zou het zijn als u dan de durf zou vinden  om ze in het openbaar te ontbloten, borst na borst, en ze vervolgens uit dankbaarheid een paar, door de televisiecamera’s natuurlijk stevig opgenomen, lieve strelinkjes toe te dienen.
Daar bent u dan, op tv., even prijsrijk als borstrijk, de literatuur-excuustruus in volle glorie, laten we vooral niet vergeten dat het ook precies zo hoort in deze voornamelijk tietarme cultuur waaronder wij vrouwen dienen te leven.
U als dappere ex-truus bent  een stralendwitte tietenduif in een zwaar belegerde vesting, dag in dag uit.
Die waarheid is onverkwikkelijk voor de tietlozen onder ons, die de borstbeschutting van het verstand  van nature moeten missen, die arme mannen, heb aub medelijden met hen.
Zonder borstverdikking zullen ze nooit een magnificent meesterwerk schrijven, hoe vaak ze ook hun schaamhaar kammen met hun tandenborstel oid, het blijft bij  zielige, sexloze imitatie-acts…
Ik voorspel een gouden toekomst voor eenieder die uit durft te komen voor het feit dat zij mogelijk een ware excuustruus kan zijn, literair of niet, wij zijn met velen, en we zijn tot op de borst bewapend.