Luyters

Sommige boeken zijn onleesbaar, de taal ervan deugt niet, de zinnen lopen zich als zielenpoten stuk, het verhaal slaat nergens op. Het is als lezer een kwelling zo’n boek uit te moeten lezen.
Er bestaan daarentegen ook boeken die onleesbaar zijn, zonder dat ze maar één mankement vertonen, en dat komt omdat ze zelf een intrinsiek mankement zíjn, en dat is nog te zachtaardig uitgedrukt voor het boek waarover ik het nu heb, een mankement heeft namelijk iets gezelligs, iets dat gewoon bij het leven hoort, en dat heeft het laatste boek van Guus Luijters totaal niet, en over dat boek heb ik het hier, het hoort daarom ook niet ‘gewoon bij het leven’, zelfs ongewoon past het niet bij het leven, no way, want het hoort juist bij de dood, en niet anders dan bij de dood…
Het boek heet ‘In Memoriam/ De gedeporteerde en vermoorde Joodse, Roma en Sinti kinderen 1942-1945.’ Het telt 960 pagina’s , waarin de namen opgesomd worden van alle kinderen uit Nederland die door Hitler’s trawanten omgebracht zijn, vooral in Auschwitz en Sobibor…er staan ook nog foto’s in van sommige van deze kinderen. Van veel anderen waren foto’s onvindbaar of bestonden niet meer.
In Auschwitz werden kinderen onder de 16 meteen na aankomst vermoord, omdat ze als toekomstige vijanden gezien werden, die volgens opperbeul Himmler zodra ze volwassen waren, de generatie van zijn kinderen gezellig zouden gaan uitmoorden…(zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten, nietwaar?).
Joodse en Sinti en Roma-kinderen mochten in de 2e W.O. bitter weinig, de Moffen verboden hen o.a. naar het zwembad te gaan, of naar de bioscoop, of naar het park. Ze mochten niet meer naar de dierentuin of bibliotheek, etc.
Ze hadden dus geen toegang tot de vele verlokkingen van de wereld om hen heen, van hen werd ijskoud verwacht dat ze zich, samen met hun familie, gedroegen als levende doden, totdat ook aan dat zombiebestaan een eind gemaakt werd.
Betje Emmerik, Betje Emmerik (2), Branca Emmerik, Branca Rebecca Emmerik, Clara Emmerik, David Emmerik, Isaäc Emmerik, Marianna Emmerik, Mozes Emmerik en Philip Emmerik; de (achter)neefjes en nichtjes van mijn moeder die in de oorlog vermoord zijn, staan ook allemaal in dit boek.
Ik weet niet hoelang Guus Luijters heeft moeten leven met deze piepjonge doden, een aantal maanden, een paar jaar, wellicht nog meer tijd van zijn kostbare leven?
Ik denk dat de gedode kinderen vermoeid leunden op zijn schouders, triest lagen opgestapeld op zijn hart, woedend trokken aan zijn ziel…ik geloof dat het er in totaal 18.000 zijn, deze omgebrachte kinderen, en ik vind het verbazingwekkend knap dat Guus’schouders, zijn hart en zijn ziel stand gehouden hebben in het aanzicht van het grove geweld van deze moordpartij uit ons verleden, die hij, in samenwerking met beeldredactrice Aline Pennenwaard vormgegeven heeft in dit werkelijk schitterende monument van een boek!
Guus Luijters heeft een dappere daad gesteld tegen het vergeten, dat onze herinneringen zo vaak met het grootste gemak opeet. De namen van deze vermoordde kinderen mogen nooit in de vergetelheid raken en daar heeft hij verdomme in zijn eentje voor gezorgd!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Current month ye@r day *