kunstliefde

OPRECHTE KUNSTLIEFDE

Sinds 2003 speelt theatergroep Victoria mijn theatermonoloog ‘I love you in de bosjes’ door heel Europa. Victoria komt uit Gent, het zijn echte Belgen, in hart en ziel zijn ze dat, vermoed ik…
‘I love you in de bosjes’ is gespeeld in Zweden, Litauwen, Polen, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, België, Nederland, Duitsland.
Ik heb de wens om van ‘I love you in de bosjes’ ooit (daarmee bedoel ik eigenlijk ‘spoedig’) een graphic novel te maken, maar eerst heb ik nog vele andere plannen die ook op uitvoering wachten, en me ziek van het wachten smekend aankijken aan de binnenkant van mijn eigen hoofd. (armearme Pam).
Ik ben trouwens blij dat die werkplannen geen mogelijkheden hebben om je neer te slaan of te schieten, want anders was ik mijn leven momenteel niet zeker, vermoed ik, weet ik zelfs zeker!.
Maar die plannen beseffen vast wel dat als ze mij ombrengen, ze dan tot in de eeuwigheid die status van schamele plannen houden, en wie wil er nu ten onder gaan in een zielige bibber-startfase, geen enkel mooi plan wil toch zo diep in aanzien zakken?
Het plan dat ik nu tot uitvoering aan het brengen ben, is een roman over een disfunctioneel gezin, ‘Het leven is geen paard’ geheten.
Het boek wordt volgend jaar gepubliceerd door uitgeverij Nijgh en van Ditmar!
Ik heb ook al 350 pagina’s klaar van de daarop volgende roman ‘Wie het paradijs verdragen kan’, ik wil er binnenkort nog 150 pagina’s bijschrijven.
Ik ben ook bezig met graphic novels te maken, in 2010 is mijn eerste verschenen bij Nijgh.
Ik heb er nog twee op stapel staan, voor ééntje zie ‘I love you’ hierboven, daarnaast wil ik er ook een schrijven/tekenen over mijn Joodse opa die in een bordeel in Amsterdam de oorlog doorstond/doorvloog/doorsukkelde…
Ik denk dat ik daar na m’n twee romans pas aan kan werken. Helaas, pindakaas…
Verder ga ik in 2013 drie maanden naar het Europees Keramisch Werkcentrum om een aantal van mijn ideeën flitsend om te zetten in keramiek.
Door de tijd heen maak ik ook veel tekeningen, vooral als ik niet aan een boek werk, werp ik me daar als een uitgehongerde leeuw op.
Als ik eens niet werk loop ik vaak langs de Maashaven in Rotterdam, waar ik woon.
Af en toe ga ik op een steiger zitten en kijk naar de binnenvaartschepen die de rivier op en afvaren. Dan lijkt me het wel een goed idee om alle plannen en ideeén voor kunstwerken die ik met me meezeul op de schappen in mijn hersenen, ook mee te laten voeren met de stroom. Weg, ga vooral ver weg van mij….want bij tijd en wijle overdonderen ze mij, hun bedenkster, met z’n allen in hun bonkige massaliteit.
Gelukkig heb ik ook veel mooie plannen allang uitgevoerd, zij hangen in musea, staan te stralen in mijn boekenkast en hopelijk ook in die van vele anderen, etc.
Maar als mijn niet uitgevoerde plannen binnenkort van me wegzeilen uit de Maashaven, zal ik de eerste zijn die ze vreselijk mist. Want alle plannen die ik in me draag, verrijken zelfs in hun aandoenlijk onvolkomen staat mijn leven!