8

Gelukkig is het nieuwjaar. Gelukkig, gelukkig. Het Oudjaar is wederom voorbij en eenieder met dieren in huis weet goed hoe bang zijn of haar huisdieren zijn met al dat geknetter en geknal rond Oudjaar. Was het nu maar één avond luid feest, maar dat is blijkbaar voor veel mensen niet genoeg en zij beginnen vlak na Kerst al met knallen, zonder ook maar een gedachte te wijden aan al die bange huisdieren.

Mijn Galga´s reageren verschillend op de herrie. Pita, de grote stoere galgameid is er wel bang voor maar ze wil toch graag samen met mij wandelingen maken en buiten moet er ook gepoept en gepiest worden want dat doet ze voor geen goud binnen….

Onze andere Galga, Lorca, is doods- en doodsbang voor het geknal en durft geeneens meer een plasje bij een boom of zoiets buiten te doen, uit angst een rottig knalding op haar kopje te krijgen. Dus doet ze haar behoeften tijdelijk binnen in huis, en vindt dat zichtbaar een rotkwestie, maarja, ze kan niet anders…toch.

Het is triest om te moeten aanzien hoe bang je lieve Galga is en troosten werkt vaak alleen maar averechts, dus negeren is het droevige motto.

Lorca is eigenlijk het hele jaar door bang. Ze is in Spanje als pupje mishandeld, en dat gaat er nooit meer uit, wat wij ook aan bergen liefde geven, ze is en blijft bang, bang, bang.

Ik heb nog de ijdele hoop gehad dat toen we Pita  van Greyhoundsrescue kregen, die haar mensenangst heel anders verpakt, namelijk door vrienden met iedereen te willen worden, dat Lorca door dat gedrag ook zou veranderen.

Dat is ook wel gebeurd, als wij mensen op bezoek krijgen zit Pita er vanaf het begin gezellig bij en kruipt Lorca naarmate het gesprek vordert stiekem dichterbij totdat ze er uiteindelijk ook bij zit. Bibberend, dat wel, maar toch niet meer boven aan de trap, heel alleen naar beneden glurend. En zooooo bang. Mensen die vaker op bezoek komen herkent ze ook wel maar dat maakt niet dat ze er als vanzelf bij blijft. Ze moet elke keer zichzelf overwinnen, hoe treurig dat ook mag zijn.

Ik denk soms weleens aan de mensen die Galgo´s in Spanje alsof het niks is mishandelen, om over het gruwelijke ophangen maar even te zwijgen. Wat voor mens moet je wel niet zijn om onschuldige dieren te mishandelen, wat een bruut leven leidt je dan. En hoe is het leven voor zo iemand´s kinderen. Worden die ook geslagen…ik ben bang van wel en voor de vrouw van een dierenbeul verwacht ik ook klappen her en der. Of  zouden de kinderen en vrouwen van zulke dierenbeulen soms zelf ook honden en ezels en stieren mishandelen, alle dieren die afhankelijk zijn van onze menselijke goedheid, die triest genoeg maar al te vaak afwezig is, snik, snik.

Ik heb ooit gehoord dat er zelfs mensen zijn die bij een opgehangen galgo gaan picknicken. Die gun je het toch om zelf ook opgehangen te worden, hoewel ik dat niet zou kunnen hoor, ik probeer een beetje geinspireerd door het Boeddhisme te leven en daar past moord niet in, dat weet ik ook wel.

Boeddha heeft gezegd dat we elk leven zoveel mogelijk moeten respecteren, of het nu menselijk is of dierlijk, respect moet voorop staan. En dat vind ik ook en mijn grote, ozo grote wens is dat het nog tijdens mijn leven de leidraad wordt voor de beulen in Spanje. En tot die tijd moeten we ons verzetten, want het doet niet alleen afbreuk aan de dieren maar net zo goed aan onze menselijkheid. Ook die zetten dierenbeulen op het spel.

>> 9