7

Het verbaasd waarschijnlijk niemand die dit stukje leest wanneer ik zeg dat ik de twee liefste honden van de wereld heb, toevallig zij het ook nog twee galga´s…

Van de week lagen de dames lui op de bank en ik zat met gekruiste benen op de grond en keek langdurig naar ze en besefte dat vrijwel elke galgo of galga-bezitter dezelfde liefkozende gedachten over zijn of haar hond heeft.

Er zijn dus honderden liefste-van-wereld-honden in Nederland alleen al en als je het Europees ziet zijn er wel duizenden liefsten van de wereld, voor hun baasje. In mijn fantasie komen al die honden bijeen in Madrid voor een lange mars naar het Spaanse Parlement om de beleefde vraag om een dierwaardig bestaan voor alle galgo´s kracht bij te zetten. In die fantasie zingen de galgo´s gezamenlijk een liedje van de vermoorde dichter Federico Garcia Lorca en ik luister en geniet.

Natuurlijk zal zo´n mars nooit en te nimmer voorkomen en dat zingen is ook slechts louter inbeelding van mij, omdat ik zowel fan van galgo´s als van de dichter Federico Garcia Lorca ben, zozeer zelfs dat ik één van onze galgo´s naar hem vernoemd heb, zij heet fraai genoeg ´Lorca´.

Mijn hele leven lang heb ik al honden gehad en pas sinds een paar jaar ken ik de Spaanse greyhound. En die ontmoeting heeft mijn leven en ook dat van mijn  man trouwens, een andere richting gegeven. Ik hield altijd al veel van dieren maar met de ontmoeting met onze galgo´s is daar een andere dimensie bijgekomen, misschien herkent u dat wel.

Ik beschouw onze twee lievelingen gelukkig niet als vermomde mensjes, no way, het zijn honden. Maar wat ik voorheen niet wist en nu wel terdege besef, is dat een hond echt je vriend kan worden en met je meeleeft en je ook aandoenlijk liefhebt.

Ik zeg warempel niet teveel als ik meld dat door mijn kennismaking met de galgo mijn leven een stuk mooier is geworden. Vandaar dat mijn hart ook keer op keer breekt bij de gedachte aan al die arme dieren in Spanje die geen prinsesseleventje hebben zoals mijn twee kanjers en de uwe ook, vermoed ik tenminste, dat wél hebben.

Ik ben zo blij met alles wat Greyhoundsrescue voor deze arme dieren betekent, en vergeet dan de andere organisaties niet.

Mijn troost in dezen is dat ik niet alleen sta in dit verdriet. Het wordt gedeeld door u allemaal, daar ben ik van overtuigd.

Maar wat zouden we nog meer kunnen doen dan we al doen, wie vertelt me dat…misschien moeten we parlementsleden mailen, zowel in Spanje als hier in Nederland, en ik heb zelf ook al diverse berichten verzonden, maar in verhouding tot het grote leed dat deze schitterende dieren aangedaan wordt, vind ik het zooooooooo weinig.

Wij kunnen helaas niet meer honden dan twee nemen en ook als mensen er eentje nemen is dat werkelijk te gek geweldig, wat mij betreft dan.

Tot God bidden kan ik als ongelovige Jopie niet. Nee, de steun voor de galgo moet van ons mensen komen. Net zolang tot het mishandelen, dat dieronwaardig en ook mensonwaardig bovendien is, VOORGOED OPHOUDT.

>> 8