6

Honden weten het als iemand ziek is. En Galgo´s helemaal. Toen mijn man zeer, zeer ziek werd en in het ziekenhuis opgenomen moest worden, schrokken ze zich kapot, de schatten. Ook keken ze toen hij weg was voortdurend uit het raam of ze hem misschien op straat ontwaarden.

´S nachts sliepen ze allebei bij mij in bed.  Ze wilden alleen niet gewoon naast me liggen, ze kropen zowat in me.

Één van de twee, Pita, heeft een keer een hele nacht hardop gekermd. Ik kon er niet meer door slapen en troosten hielp totaal niet, ze jammerde en jammerde alsmaar door. De volgende ochtend heb ik onze dierenarts opgebeld om te vragen hoe mijn reactie op zulk verdriet nou moest zijn.

De dierenarts zei dat het wellicht hard leek, maar dat ik het gejammer absoluut moest zien te vermijden, er geen enkele aandacht aan moest besteden en vooral niet onder het huilende dier moest gaan zitten troosten, want dan moedig je het gedrag juist aan, zei ze.

´zie het maar als heel kleine kinderen, dat nivo hebben ze ongeveer, en aandacht zien ze als beloning´.  Daar kon ik het mee doen. De volgende keer dat Pita het op een gehuil zette ben ik Lorca gaan aaien en verdraaid, toen hield Pita´s gekerm snel op en kon ik ´s nachts weer slapen. Ze heeft daarna nooit meer gekermd, dus ik was weer verzekerd van een ononderbroken nachtrust, alleen schrok ik soms wakker omdat mijn man niet naast me lag en ik met mijn slaperige hoofd even niet meer wist hoe de zaken ervoor stonden, snik.

De dierenarts had ook nog gezegd dat ik me geen zorgen moest maken om Pita´s gedrag, dat Galgo´s nu eenmaal zeer gevoelige dieren waren en erg meeleefden met hun bazen. Nou, daarvan gaf Pita al snikkend acte.

De dag dat mijn man weer thuis kwam ging niet ongemerkt voorbij. Ze sprongen een gat in de lucht en wilden keer op keer door hem aangehaald worden en vanaf hun kussen bleven ze maar naar hem staren, alsof ze hun oogjes gewoon niet konden geloven. Dan stonden ze weer op om even aan hem te gaan snuffelen, alsof geurtjes meer zekerheid boden dan hun uitzicht op hem.

Mijn man was natuurlijk ook heel blij om ze weer te zien en te aaien. Op zijn ziekenhuiskamer had hij een maandlang verlangend naar foto´s van zijn hondjes liggen staren dromend van het moment waarop hij ze weer zou zien. Mij, zijn vrouw, zag hij tenminste elke dag op het bezoekuur, maar begrijpelijkerwijs worden honden niet toegelaten op een Oncologie-afdeling, zelfs Galgo´s niet.

Op een avond thuis was mijn man niet erg lekker en schoof zijn avondeten van zich af. Hij had geen trek in eten. Verbijsterend genoeg stopten de twee honden onmiddellijk met het opsmikkelen van hun avondeten en stonden daarna zuchtend naar mijn man te kijken. Hij at zijn avondeten niet op, en wij dan ook niet, leken ze verbazend genoeg te denken. De hele avond hebben ze hun eten niet meer aangeraakt, terwijl ze zo dol zijn op eten. Mijn ervaring is dus dat Galgo´s tot in het uiterste meeleven. Nee, het zijn geen mensen. Totaal niet, het zijn honden. Maar qua gevoel zijn ze groots. Zo denk ik over dieren. Ze verdien uw en mijn respect. Niet alleen Galgo´s, maar andere dieren ook.

>>7