5

Het is moeilijk uit te leggen hoe aanhankelijk onze twee galgo´s zijn. Ik denk dat alleen andere galgo-eigenaren dat kunnen begrijpen. Het zit in het karakter van het dier opgesloten, daarvan ben ik overtuigd.

God heeft er niets mee te maken, als hij al bestond, wat ik ten sterkste betwijfel, dat geldt zowel voor Jahweh als Allah etc. gaf hij, die God, niks om honden, kijk maar eens goed naar zijn volgelingen, die steken de mens de lucht in als het superzoogdier, terwijl ik dat feit juist vaak een intrieste zaak vindt, het gedrag van mijn medemens maakt me niet trots. Dat is nog mild gesproken van me, want wat de mens andere wezens, zowel mens als dier, aandoet bevecht mijn liefde voor het bestaan. In welke God ze nou geloven maakt weinig uit, de mens is maar al te vaak een rasbeul.

Je kunt er alleen om huilen, om alle gruwelijkheden bij elkaar. In Afrika, in Azie, In Europa. Overal, overal, overal gebeuren heel erge dingen. Teveel om op te noemen.

En natuurlijk is het afgrijselijke lot van de galgo in Spanje niet het allerergste feit der feiten, maar mijn hart breekt het doormidden, keer op keer.

Dat iemand zo achterlijk kan zijn om een dier expres laag op te hangen aan een boom, zodat hij met zijn tenen nog bij de grond kan en het stikken langer en langer duurt. Ik heb gehoord dat er zelfs lieden zijn, gruwelbaasjes, die gaan picknicken met hun gezin terwijl ze de doodsstrijd van hun trouwe dier rustig aanschouwen. En dat gebeurt niet één keer, niet tien keer, en ook niet honderd keer. Het gebeurt gewoon heel erg vaak. Ontelbaar vaak. Alsof het leven van een hond niks waard is.

Als ik kijk naar onze galgo´s, Pita en Lorca, denk ik dat het juist hun liefelijkheid is dat van die gruwelbaasjes tegen hen inneemt.

Zij, de gruwelbaasjes, vinden waarschijnlijk dat honden een soort vechtmachines moeten zijn, waar je als baas zijnde zelfs stiekem voor rilt. Een lopend wapen, dat je altijd en overal tegen iedereen kunt inzetten. Een moordwapen zelfs.

Als ik onze galgo´s ergens mee wil vergelijken zou het eerder om vlinders gaan dan om moordwapens. Natuurlijk zijn het geen vlinders, dat weet ik ook wel, maar moordwapens zijn die lieve dieren al helemaal niet. En mijns inziens geeft je dat als mens geen enkel recht ze uit te moorden. Beulen, schaam je.

Een tijdje terug hadden mijn man en ik iemand op bezoek die haar man zojuist aan de dood had verloren.

Omdat de man voor zijn overlijden aan Alzheimer had geleden was er een en ander gebeurd toentertijd en zij voelde zich achteraf schuldig. Ten onrechte betoogden wij, maar we konden zeggen wat we wilden, het kwam helaas niet echt aan. Tot Pita, één van onze galgo´s, besloot zich er mee te bemoeien. Zij legde haar kop op het been van de vrouw en wreef uit alle macht. Ze is groot en sterk voor een hond dus haar macht was niet niks. En ze ging door en door.

Af en toe keek ze even op of de vrouw nog huilde en zolang dat zo was bleef ze wrijven.

Pas toen de tranen waren verdwenen op het gezicht van de vrouw liet Pita haar met rust. Ik was onder de indruk van het medeleven van mijn hond. En dat ben ik nog steeds.

>> 6