4

Wij wonen met onze twee galgo´s op twee adressen. Één op het platteland, in Spanje, Catalonie, in een finca met 300 olijfbomen eromheen, waar de kleinste van de twee honden, Lorca, dagelijks langsrent. Nee, dik wordt ze dus nooit, hoewel ze zeer veel eet. Maar al dat rennen en rennen en rennen neemt zoveel energie op. Ze geniet ervan. Dat zie je aan haar kopje. Bijna zou je zeggen dat ze grijnst.

De grote van de twee, Pita, ligt liever lui op het terras. Als we gaan wandelen slaakt ze een diepe zucht en sjokt dan maar braaf met ons mee. Van haar hoeft het niet. Hoewel, door een dorp of stad wandelen is voor haar een ander verhaal. Dan bekijkt ze aandachtig de voorkanten van huizen en de etalages ontgaan haar ook niet, gek genoeg. Op zo´n moment is het juist Lorca die het laat afweten. Want in een stad lopen veel mensen en je weet als hond maar nooit waar die allemaal toe in staat zijn. Dus blijft ze het liefst dicht bij je lopen en is blij als ze onze auto weer ziet, want daar wacht de bench op haar en op Pita ook, maar die heeft geen haast om er in te springen, kijkt eerst nog uitgebreid even links en dan rechts en dan weer naar links, of er iets interessants komt aangehuppeld, maar nee, er is niks te zien dus neemt ze een reuzensprong en vlijt zich naast Lorca.

De dames zijn weer gereed voor de tocht naar huis.

Ons andere adres is aan de haven in Rotterdam Zuid gelegen. Nederland, dus.

We kijken er schitterend over de Maashaven uit. En we lopen met de honden naar de SS Rotterdam, het enorme cruiseschip, dat aan het uiteinde van de Maashaven ligt en waar je over de kade met gemak heen kunt wandelen. De Galgo´s genieten van de wandeling. Het is er altijd erg rustig, op die kade, dus ze kunnen kalmaan wandelen. Ontmoeten we wel mensen dan willen ze niet zelden weten wat voor honden we toch bij ons hebben. Want gezegd is gezegd, galgo´s zijn een imponerende verschijning, dat bent u vast en zeker met me eens.

Er wordt wel gezegd dat je grote honden niet in een stad kunt houden maar proefondervindelijk moet ik zeggen dat het gerust wél kan. Natuurlijk doe je een hond, welke dan ook, geen plezier met een tochtje door de ´Koopgoot´, het winkelgebied van Rotterdam-centrum, waar het altijd afgeladen vol is met wat mij betreft, hoewel zelf geen galgo zijnde, eng opgefokte mensen. Nee, als je je routes met een beetje beleid kiest hebben ze ook in de grote stad een prima leventje. Samen liggen ze thuis uitgebreid op de bank en staan alleen zuchtend op als het niet anders kan, als hun vrouwtje moeie benen heeft en lekker onderuit naar de tv wil staren. Wanneer het even kan kruipt Lorca alsnog op schoot. Pita weegt 26 kilo, dus daarmee zou vrouwtjes schoot verbrijzeld worden….

We kunnen ze het vanzelfsprekend niet vragen, maar hun voorkeur gaat mijns inziens toch uit naar Catalonie, en de bushbush waarin we daar wonen. Wat ze er ook schitterend vinden is dat auto´s maar heel langzaam rijdend ons pad opkomen, zodat ze vrolijk kunnen meerennen en springen. In de stad zoeven de auto´s eng-hard langs en eenmaal is Lorca in haar simpelheid bijna overreden, doordat ze midden op de weg ging staan om eens goed ver te kunnen kijken. Gelukkig waren er toen allemaal lieve automobilisten op de weg, die heel langzaam gingen rijden en zelfs stopten, zodat ik Lotje kon vangen.

Pita houdt niet van de warmte in Catalonie, ik denk dat ze graag in Finland zou wonen. Haar jas heeft ze ook heel graag aan, al is het daar te warm voor. Liever zwetend dan naakt, lijkt haar motto. Lorca vindt alles goed als ze maar vaak geaaid wordt.

>> 5