10

Wat zo langzamerhand weleens genoemd mag worden hier, over mijn galga´s, is dat ze werkelijk een enorm grote liefde voor elkaar voelen.

Voor ons, mijn man en ik, als toeschouwers is dat weleens verwonderlijk om aan te zien.  De honden zijn namelijk allebei totaal anders.

Lorca is half podenco en wil het liefst de hele dag spelen en rennen en Pita is de rust zelve, zij vindt rennen maar vermoeiend en spelen, ach waarom is dat gekke gedoe eigenlijk nodig, terwijl je ook zalig kan gaan liggen dromen op een kussen of leunstoel.

Aan de littekens op haar dijen te zien is Pita in Andalusie misbruikt bij illegale races, waarbij ze de dieren voor de start met messen steken om ze harder te laten rennen. Dus het is niet onbegrijpelijk dat ze geen zin heeft om met Lorca mee te rennen. Als we op het strand zijn, doet ze 100 meter mee aan Lorca´s geren en laat zich daarna op het zand vallen voor een dutje of twee dutjes, dat kan ook.

Lorca probeert haar vaak tot spelen over te halen door Pita in haar dijen te bijten, maar terwijl Pita zogenaamd dan, de alfa-hond van de twee is en sowieso veel groter en sterker, doet ze Lorca niets.

Pita weegt 26 kilo en Lorca maar 16, om een idee te geven van hun omvang en kracht.

Maar honde-vriendinnen bijt je blijkbaar niet, althans zo denkt onze Pita er gelukkig over…

Dagelijks wordt ze door Lorca in haar kont gebeten en ze staat het gewoon maar toe en doet niks terug.

Ze hebben een waar kussenpaleis om op te liggen, maar ze liggen altijd samen, tegen elkaar aan gedrukt, op één kussen, heel aandoenlijk.

Als er een andere hond op bezoek is, sluiten ze het front.

Tussen hen komt niemand, lijken ze te willen zeggen, in elk geval tonen ze dat aan de wereld.

Voor de grap noemen we ze ons lesbo-koppel, hoewel honden van zulke dingen geen enkel benul hebben.

Maar liefde is het, wat er tussen hen tweeen is.

Natuurlijk houden ze ook van mijn man en mij. Soms zeg ik voor de grap tegen hem dat we een soort commune vormen, met twee mensen en twee galga´s. voor ons zijn het de speciaalste honden die we ooit gekend hebben, allebei vinden we dat.

Ze zijn zo lief en grappig en nieuwsgierig en, en, en, ga zo maar door.

Om heel eerlijk te zijn moet ik hier toegeven dat wij thuis een groepsliefde hebben, ons aangereikt door onze galga´s.

Over groepsseks heb ik het natuurlijk niet en die staat ook vanzelfsprekend héél ver van ons bedje, nee, ik heb het hier over pure liefde, in dit geval tussen mens en mens en mens en dier en dier en dier. En elke dag leren we meer van elkaar.

Dieren zijn geen vermomde mensen, zoals sommige mensen lijken te denken, dieren zijn dieren en wij mensen zijn ook dieren, maar anders, wat je te doen staat is begrip opbrengen voor de anderheid van je metgezellen, in ons geval twee galga´s.

 

Pam Emmerik