1

Ik wandelde met Pita en Lorca, onze twee Galgo´s door Feijenoord, de buurt waar wij samen met ze wonen, in Rotterdam-zuid.

Twee zwarte jongetjes die op de stoep aan het spelen waren hielden ons ferm staande.

´Zijn dat twee Chihuahua´s´  vroeg een van de twee nieuwsgierig, wijzend op Piet en Lotje. Ik schatte hem zo´n zes jaar oud. Duidelijk was dat hij erg weinig verstand van honden had. Ik legde uit dat allebei mijn honden Spaanse honden waren, die Galgo genoemd werden. Hij knikte wijs en vroeg toen waarom ze zo mager waren, gaf ik ze soms geen eten…ik schudde mijn hoofd en antwoordde dat ze nogal dun waren omdat ze vaak erg hard renden.

Daarop vroeg het kleinere jochie dat waarschijnlijk een jaar of vier was, of hij een stukje met ze mee mocht rennen. Ik zei ´nee joh, dat kan niet, ze rennen op het strand, niet middenin de stad´.  Ze knikten wijs en zeiden toen ´doei Galgoos en Galgomevrouw´. We liepen weer verder. Beter gezegd, de Galgo´s liepen en de Galgomevrouw huppelde, zo leuk vond ze het om Galgomevrouw genoemd te worden. En zeg nou zelf, dat is toch veel fijner dan een Chihuahuamevrouw te zijn.

Wie eenmaal een Galgo krijgt vindt dat voor eeuwig de liefste, en allermooiste honden die er op aarde zijn. Vroeger moest ik niets van windhonden hebben. Zenuwenlijders vond ik het. En dus zoooo mager. Maar sindsdien Pita en Lorca in mijn leven zijn gekomen is die aanvankelijke afkeer omgeslagen in heuse liefde. Lorca is onze geest, en Pita is de grote mensenvriend. Zoals vrijwel alle uit Spanje afkomstige Galgo´s zijn ze allebei mishandeld.

Bij Lorca heeft dat geleid tot een alles overheersende angst voor mensen. Ze wijkt ook als iemand haar willen aaien. En Pita daarentegen biedt haar angst het hoofd door juist met iedereen vrienden te willen worden en altijd en overal heel lang geaaid te willen worden. Ze zijn dus twee uitersten in hun gedrag, maar ondanks dat zijn ze vriendinnen voor het leven. Ze liggen ook altijd op een kussen, dicht tegen elkaar aan. Wij noemen ze voor de grap ´ons lesbo-koppeltje´. Want ze lijken wel verliefd, zo aanminnig kijken ze elkaar aan. En ze geven elkaar likjes en snuffelen tijdens een wandeling altijd op hetzelfde plekje.

Lorca echter is heel gehoorzaam, terwijl Pita onze vriendelijk gevraagde orders vaak negeert. En Pita steelt ons eten ook als ze daar kans toe ziet, terwijl Lorca er alleen aan snuffelt.

Een keer had ik een fraaie Iberico-rauwe ham schotel met plakjes mozzarella en verse vijgen, bedruppeld met een limoen-olijfolievinaigrette gemaakt als voorgerecht en toen wij even buiten waren is Pita op de tafel geklommen en heeft de ham en de mozzarella opgegeten, de vijgen vielen blijkbaar niet zo in de smaak.

Wij hebben haar streng toegesproken, wat haar duidelijk erg aan het schrikken maakte, maar verder vonden we dat we zo´n schotel niet onbeheerd achter moesten laten op een plek waar Pita bij kon. Het was dus onze eigen schuld. Wij hebben toen maar een ander voorgerecht gegeten. Ook lekker.

>> 2