brein

MIJN BREIN IS NIET VAN MIJ

Ik moet hier iets toegeven, en dat is dat mijn brein helaas niet écht van mij is. De vraag die dat oproept is natuurlijk: van wie is jouw brein dan wel, Emmerik? En op die vraag moet ik toch het antwoord schuldig blijven….misschien komt het antwoord op die vraag ook nooit meer (wellustig dansend?) naar boven in mij …
Dat ik mijn brein ooit ben kwijtgeraakt, komt door mijn zware hersenbloeding ooit, die weer het gevolg was van een noodlottig, onbenullig ongeval; ik slaapwandelde ‘s nachts in huis en viel over mijn oude hondje heen op mijn hoofd, op mijn brein viel ik dus.
En dat vond mijn brein destijds flink balen. Als het mogelijk was geweest had het kreng op dat moment waarschijnlijk voor altijd afscheid van me genomen, om nooit meer terug te hoeven keren in mijn hoofd, en dan had het nu over de wijdgestrekte pampa’s van Argentinié heengereisd, al kauwende op malse entrecôte-chips of een andere argentijnse lekkernij…
Ik moet toegeven dat mijn brein soms wél van mij is, alleen heb ik het niet voor het kiezen wanneer mijn brein thuis wil bivakkeren, en andere tijden waarop het liever een pampa-zwerver wenst te zijn.
Gelukkig heb ik als mijn brein ver weg in Zuid Amerika galoppeert, toch nog een zelfgebreid nepbrein over, dat, zo blijkt elke keer weer, vrijwel iedereen in de maling kan nemen met haar aanwezigheid…
Dat begrijp ik, want ik praat gewoon honderduit mee, ik lach voluit gezellig zodra iemand een goede grap debiteert (of denkt dat te doen) ik luister ook nog aandachtig toe, ik lijk dus normaal…
De narigheid zit verstopt aan de binnenkant van mijn schedel, op een plek waar alleen ik toegang tot heb, althans, zo lang ik nog leef is dat zo. De narigheid om niet geheel dame en meesteres te zijn van mijn brein, is een probleem waarvan alleen ikzelf de reikwijdte kan beseffen.
Mijn probleem moet ik daarom alleen zien te attaqueren, het is niet anders …
Als ik op mijn aller-slimst ben, zie ik het gebeuren in mijn kop als een bizar verwijt aan ‘la condition humaine’, (wat overigens letterlijk inhoudt: ‘hetgeen de mens waarlijk tot mens maakt’).
En het begrip onthechting zit daarin jammer genoeg opgesloten als make-up in een beauty-koffertje…
‘We zitten allen gevangen op een schip geheel gevuld met overtuigingen’ meldde een filosoof, Otto Neurath geheten, al eens helder. Een van die muurvaste overtuigingen is dat ons brein onvervreemdbaar van ons is…ik zeg daarop: je brein is echt niet altijd van jou, en ik kan het weten, want ik ben een door de vieze modder van het bestaan gesleurde totale-ervaringsdeskundige, en ik verklaar daarom uit ervaring dat je brein soms helemaal niet van jezelf is, maar het naar eigen goeddunken kan verkiezen om een zalig ritje te paard te gaan maken over de Argentijnse pampas!