narcisme alom…

Een voetbal-grensrechter wordt in elkaar geschopt tijdens een
jeugdwedstrijd… daarom sterft hij. De klappen en trappen werden
uitgedeeld door twee Marokkaantjes en één Antilliaantje. Heerlijk
bekvoer natuurlijk voor PVV-ers die wederom de multiculturele
maatschappij aanvallen…andere mensen daarentegen, strooien liever rond
met het woord ‘respect’, alsof dat een bijzonder soort hagelslag is
waarvan er nooit genoeg op je boterham kan liggen…De leiding van
mega-scholengemeenschap Amarantis sjoemelt er lustig op los, een
staatsecretaris van de PVDA liegt met gemak over zijn declaraties,
bankdirecteuren steken het geld van hun beleggers in hun eigen
broekzak, of laten er hun paleisje op Bonaire van marmeren…een 2e
Kamerlid piest in de brievenbus van buurtbewoners, en alles is
eigenlijk de schuld van de Polen, vanzelfsprekend…

Ik ben geboren als Nederlander en woon tegenwoordig ook in Nederland.
Nooit heb ik me meer vervreemd gevoeld van mijn leefomgeving als
tegenwoordig. Het meest vervreemd voel ik me overigens niet door het
tuig dat ik hierboven met dikke tranen in mijn ogen beschrijf, het
allermeest vervreemd voel ik me door de Nederlandse politici, een
enkeling uitgezonderd, door de mensen die vakkundig leiding zouden
moeten geven aan ons verwarde land, en in plaats daarvan er een
grotere ellende van maken, welke partij ze dan ook afgevaardigd heeft…
Als ik hun gezichten bestudeer op televisie, zie ik daarin iets
opvallen: ze kennen geen enkele schaamte, ze zijn ozo dol op zichzelf
en op hun eigen fantastische opvattingen, wat die ook mogen zijn…ons
parlement wordt bevolkt door een stel narcisten…het is helaas niet
anders… Naar ik vrees met grote vreze, is er een directe lijn tussen
de narcistische zelfreiniging in onze 2e Kamer en het narcistische
onfatsoen op straat en in banken en op voetbalvelden.
Door de negativiteit die de 2e Kamerleden tentoon spreiden als
zogenaamde crisishulp, noem de maatregelen zelf maar op, ik beperk me
even tot mijn eigen terrein; de Kunst: weigering om fantastische
orkesten als het Metropole orkest nog langer voldoende te subsidiëren,
beroemde musea als het Boijmans met een glimlach op het gezicht
smerig in te korten op het budget, kunstlessen op lagere scholen te
vernietigen, letterentijdschriften laten ontploffen, theatergroepen zonder twijfelen euthaniseren….!
Je kunt bijna elk ander levensterrein betreden: de opvang van
bejaarden en chronisch zieken, de huizenmarkt, de ontwikkelingshulp,
etc… en met dezelfde stopwoorden blijven wapperen: smerige korting,
vernietiging van mogelijkheden, ontploffing na ontploffing, tot
civiele euthanasie aan toe… Maar ik blijf hier bij mijn grote liefde
‘Kunst’ en wil nog maar één ding
zeggen: een land dat zijn eigen cultuur met groot gemak door de plee
trekt alsof het een vies afvalproduct is, en geen glorieuze
herdichting van de tijd, en dat is nou juist een moeilijke kwestie
waarvan kunst zo prachtig de essentie weet weer te geven…!
Kunst biedt je namelijk een stevig handvat om de wereld werkelijk te
begrijpen, en wie dat schitterende handvat ontzegd wordt door een stel
aardappelhoofden van politici, die wordt misschien dol in z’n kop, en
wat er dan kan misgaan is eindeloos schrikwekkend …(zie boven).

 

Het goede voornemen van Baby Stickaround

Het milleniumprobleem, dat was echt een vet probleem aan het begin van het jaar 2000, en dat illustere jaartal is pas kort geleden, en scherper gezien dan Arendsoog valt de huidige economische crisis daarbij eigenlijk in het niets….
De wereld zou destijds (in 2000 dus) al exploderen, dat was toch het milleniumprobleem, of de wereld zou gaan imploderen,  had ook gekund, alles kon gebeuren, niets was zeker, dus iedereen op aarde had ernstig bibberende knieën….
Welbeschouwd was  het meer een knieeënprobleem dan iets anders.
Maar nu dit: Op een ochtend werd ik wakker en zag in de neukspiegel aan het plafond dat ik in een harig rood beest veranderd was!
Als ik me toen had kunnen verplaatsen in de wereldliteratuur was het niets bijzonders geweest, maar ook was het mogelijk dat ik een verkeerd beeld van literaire intertekstualiteit per ongeluk  op mezelf had betrokken…
De vraag bleef ondertussen als een verdwaalde mistflard hangen: hoe moest ik me hier nu weer uit zien te redden?

Tussen ons gezegd en niet gezwegen: de grootste beul uit de tweede wereldoorlog, Heydrich, werd door zijn mede-SSers “het blonde beest” genoemd”. Want hij was zo wreed als de hel, de klojo!
Hij was zelfs een gemeen blond beest uit die wrede hel.
Een andere bijnaam van hem was HHHH: Himmlers hersenen heten Heydrich…hij was dus wreed gemeen, en ook heel slim, en die combinatie vormt doorgaans de ergste soort beul.
Ikzelf  was vanzelfsprekend het vuurrode beest, gezien mijn haar- en nu ook mijn lijfkleur, maar welke afkorting zou mij rechtdoen?
DDDD? De dader der doodslag? Dat was helaas doodslag op mijzelf, maar heet doodslag dan niet altijd zelfmoord, met een Z?
Zou ZZZZ wellicht een betere bijnaam voor mij zijn?
Zelfmoord zoekend zonder znelheid? NEE!
Want zelfmoord mét znelheid,  muymuy rapide, zou stukken realistischer zijn in mijn geval, ik kwam er niet uit, daarom zou ik het maar met mijn beestennaam moeten doen. Ja, ik was doodgewoon sullig voor altijd ‘het  Vuurrode Beest’.

Bij sommige diep-persoonlijke sores valt elke econo-crisis in het niet, om over het zielige langzaam leeggelopen milleniumprobleempje maar even te zwijgen….
Ik herinner me dat ik gedroomd had over een klein zwart hondje dat op de Messias leek, zodat de vraag of Hij ooit nog eens aan ons zou verschijnen, daarmee meteen luid blaffend beantwoord was…
Het Messiashondje op zijn heilige beurt, liet enorme hoeveelheden lichtgrijze, slijkachtige poep op straat achter, die als een rubberachtige laag over alles heen opdroogde, waardoor het  wegdek niet meer zo’n aanslag vormde op je enkelgewrichten. Het leek me te verdedigen dat het Messiashondje hiermee een goede daad voor de mensheid had verricht.
Met de lodderige ogen van een woestrode beestachtige (eerst Belgisch bier gedronken, twee witte, minstens drie rode wijn, stuk of wat cognac, daarna overgegaan op grappa)  staarde ik in de spiegel naar het schouwtoneel van de trieste 20e eeuw…en haar uitgroeiseltje 21e eeuw…
Geef eerlijk toe: wij zijn omringd door niets dan scherven…niets is meer heel op God’s mooie aarde, onze eens zo paleisachtige wereld is nog slechts een gebroken schervenpaleisje…’
Jammerdejammer, snikkerdesnik’ borrelde het Belgisch bier, de twee witte, minstens drie rode wijn, alle cognac plus grappa bedroefd op in mijn  beestenbinnenste, dat ook al zo vuurrood was…
Nog iets onthutsends: laatst hoorde ik iemand beweren dat God dood was (en zijn zoon een zwart vuilnisbakkenrashondje, dat kwam er nog bij) en dat de moderne kunst bovendien al jaren geleden als een weerspannige weduwe op zijn Godenbuik de eeuwige brandstapel opgesjord was….
Mensen, wandel even zelf op straat en vele waarheden over kunst, vlammend maar zonder een veerkrachtig poeplaagje, zullen u bereiken, daar zijn wij mensen blijkbaar óók voor op aarde: om eindeloos art-hate-story’s uit te poepen zonder dat er een finish te bekennen valt, dus niemand die die eeuwige haatwedstrijd wint … allemaal zijn we tegelijkertijd absolute verliezers geworden…
En dat terwijl de haat tegen moderne kunst immens valt te noemen.
Steeds groter en groter wordt…Maar waarom eigenlijk? Whyyyy????

Spoedig komend einde van het jaar 2012, net zoals bij zovele jaren ervoor, wordt een jaareinde van de terugblik, van de lijstjes en de top zielige zovelen…Nog een piepklein stapje en we betreden allemaal gezamenlijk de hel. Zou er in de hel ook kunst kunnen bestaan?
Ik vrees en hoop stiekem van niet.
Misschien moet ikzelf maar eens hoognodig gaan onderduiken bij een spirituele Amazonestam die nog leeft in het tijdperk van de achtienduizendste maan van de buikschuivende schorpioen, vol echt en puur en zonnevlecht, en met liters grootmoedersspuuggegiste maïsjenever, maar dan loop ik weer het risico dat ze als iniatierite mijn schaamlippen als de zoveelste exotische lekkernij eruit scheuren, terwijl ik ondertussen machteloos bloedend opengespreid geacht wordt met mijn tenen de wakuwaku van de stamoudste te melken…

In mijn pre-rode-beestenperiode, als de super-oprechte kunstenares Pam Emmerik, heb ik altijd gedacht dat ik niet oud zou worden, jonger dan jong zou ik sterven. Dat past toch ook perfect bij kunstenaars?
En toen ik op mijn drieenveertigste op sterven lag, geveld door een dom ongeluk, was de kans groot dat ik de levensstrijd voor altijd zou moeten opgeven. En stiekem prevelde ik toen ‘hoera, hoera…’.
Zeg me niet dat ik vóór die tijd er al niet van alles aan had gedaan: scheermes, balk en touw, chemicaliën, spoorrails…
Maar steeds was er toch weer dat dunne rubberachtige laagje dat me van mijn doodsbesluit weerhield. Ik was als premature balling hier op aarde beland en ik bleef, en ik maakte kunst, punt uit! Of je dat nu geestkracht zou willen noemen, domkoppigheid of stug aangegroeid straat-eelt, de uitslag bleef onveranderd hetzelfde:
BABY STICKS AROUND! (and baby makes art all her lifetime)…
De dood zou daarom op me moeten wachten tot hij een ons woog of  minder.
Zijn eeuwige honger houd me voorlopig niet meer bezig.

Wat me  wel bezig houdt, tot gekwordens toe zelfs, is het nauwelijks voorstelbare oeuvre van de Brits-Indiase-Irakese-Joodse beeldhouwer Anish Kapoor. Dat nam me trouwens de afgelopen 25 jaar al steeds in beslag….
Als je zijn werk wil begrijpen moet je proberen om onder de oppervlakte van zijn beelden zien te komen. Daarbij zijn die beelden ook nog eens fokking radicaal abstract!
Zo te zien, ruiken en voelen  is het doel van zijn kunst om onder jouw huid te kruipen, blijkbaar wil hij een fundamentele intimiteit met elke toeschouwer van zijn werk tot stand brengen…(waarom zou hij dat nou eigenlijk willen, vraag je je af)…
De man is in zijn eentje verdomme Schepper geworden.
Een kleine Aziatische God in zijn eigen paradijs…
Het werk van hem dat me het meest van de voeten geblazen heeft is Svayambh, dat is Sanskriet voor ‘zelfgegenereerd/zelfgemaakt’, dus.
Het bestaat uit een enorm groot blok rode was dat over een rails door een reeks van museumzalen rijdt, aan elke deur blijft een dikke plak was aan de opening kleven, en het beeld krijgt tegelijk een nieuwe vorm door de deuropening, zeg maar: door de architectuur van het gebouw…
Twee dingen gebeuren tegelijkertijd: het beeld geeft het museum vorm, en het museum geeft vorm aan het beeld….
Kapoor stelde dit werk in 2007 op in het beruchte Haus der Kunst in München, dat ooit heeft gediend als monument voor Hitler’s propagandakunst van ‘blut und bodem’ en waar soms ook ‘entartete kunst’getoond werd…
Apart genoeg kun je van Kapoor’s werk zeggen dat het elementen van beide kunstsoorten, ontaard en bloed en bodem, verenigt, en dat maakt de expositie aldaar zo heftig!
Zeker als je weet dat Kapoor een jood is ( net als ik)…

En straks, dat zweer ik je, als het einde van deze Godbepoedelde wrede wereld werkelijk nabij komt, als alle lichten uitgaan, en de kerncentrales her en der hevig vuurspuwen, zal ik als een ware post-nucleaire samoerai met een pijnlijk brandende rug de straat op vluchten, met mijn mooiste tekeningen in een dikke rol onder mijn arm, en op straat zal ik iedereen huilend en kermend gelukkig Nieuwjaar toewensen….
Daarna zal ik, terwijl ik rijp voor het brandwondencentrum aan het trottoir kleef, (Messiashondjesstrontrubber zal niet opgewassen blijken te zijn tegen een nucleaire aanval) , dan zal ik het eerste Auschwitz-volle stripgedicht van de 21e eeuw schrijven.
Om maar een heel klein-klein beetje te helpen met die ooit zelfvervaardigde hel in ieders herinnering vast te houden. Zo simpel is het!
Wat ik verder nog wil zeggen is dit:
wij kunstlovers moeten buiten het veilige domein van de kunstwereld treden, en onze geweldige cultuur uitleggen en verdedigen en nog eens uitleggen en wederom verdedigen tegenover iedereen die daar om vraagt, en als niemand ook maar één vraag durft te stellen die niet-gestelde vraag toch beantwoorden, doen, doen ECHT DOEN!!!!
Kunst kan namelijk deze zieke wereld vol domme erelijstjes redden, daar geloof ik goddeloos-heilig  in.
Natuurlijk, wij zijn als kunstenaars pure aanhangers van onszelf.
We zijn de eersten ooit!
We zijn de laatsten nooit!
En betekent dat soms niets?
Aan iedereen op deze wereld, niemand uitgesloten, moeten we de betekenis van kunst uitleggen, de grootsheid en het belang ervan. Meteen doen. Niet langer dralen!
We moeten oppassen dat we onze tegenstanders niet doormidden zagen met onze mening. Vrijheid van meningsuiting mag nimmer een duf slaapmiddel zijn.

De dichter Drummond de Andrade schreef ooit over een mismaakte bloem: ‘Ze is lelijk. Maar het is een bloem, ze heeft het asfalt doorbroken, de weerzin, de walging, de haat’.
Mijn wens is: zie kunst als een mismaakte bloem!
Tenslotte dit nog:Baby Emmerik will stick around here…for a long, long time!
You can bet your hat on that!